افسر و سیاستمدار، میرحاج احمد طاهر، معروف به میرحاج آکره‌ای، در سال ١٩٣٩ عضو «کومه‌ڵه‌ی دارکه‌ر» بود و در ٧ مه ١٩٣٩ به صفوف حزب «هیوا»ی کرد پیوست. در سال ١٩٤٤ از شرکت‌کنندگان در دومین انقلاب بارزان (١٩٤٣-١٩٤٥) بود. در سال ١٩٤٦ از اعضای هیئت مؤسس و کمیته اجرایی مرکزی حزب دموکرات کرد (کنگره تأسیس) بود. در سال ١٩٤٨ به عنوان عضو رهبری جنوب - شرق کردستان (کنفرانس باکو) تعیین شد و در سال ١٩٥٣ در کنگره سوم به عنوان عضو کمیته مرکزی حزب دموکرات کردستان - عراق انتخاب شد.
زندگینامهمیرحاج احمد طاهر در سال ١٩١١ در شهر آکره وابسته به استان موصل متولد شد. در سال ١٩٢٣ مقطع ابتدایی را به پایان رساند. در سال ١٩٢٣ برای تحصیل در مقطع متوسطه راهی شهر بغداد شد. در سال ١٩٢٩ مقطع دبیرستان را در شهر بغداد به پایان رساند. در سال ١٩٢٩ قصد داشت وارد دانشکده افسری بغداد شود اما به دلیل کرد بودن پذیرفته نشد. در سال ١٩٣١ از دانشسرای معلمان بغداد فارغ‌التحصیل شد. در سال ١٩٣١ به عنوان معلم مقطع ابتدایی در شهر بغداد استخدام شد. در سال ١٩٣٥ به عنوان دانشجو در دانشکده افسری بغداد پذیرفته شد. در ١٥ سپتامبر ١٩٣٦ در پانزدهمین دوره دانشکده افسری بغداد با درجه ستوان دومی فارغ‌التحصیل شد. در ٤ ژوئیه ١٩٣٧ با درجه ستوان دومی توپخانه و مدرک کارشناسی نظامی از دانشکده افسری فارغ‌التحصیل شد. در سال ١٩٣٩ ستوان یکم شد و در سال ١٩٤٣ رتبه وی در صفوف ارتش عراق ارتقا یافت و به درجه سروانی (رئیس) رسید. در چارچوب وظایف نظامی، دوره‌های توپخانه و هوانوردی را گذراند. وی به زبان‌های کردی، عربی، ترکی، انگلیسی، روسی و فارسی مسلط بود..
کارنامه مبارزاتیدر سال ١٩٣٩ عضو «کومه‌ڵه‌ی دارکه‌ر» بود و در ٧ مه ١٩٣٩ به صفوف حزب «هیوا»ی کرد پیوست. در ١٦ اوت ١٩٤٢ به همراه مصطفی مصطفی مصطفی معروف به مصطفی خوشناو (١٩١٢-١٩٤٧) در جلسه تأسیس «کومه‌ڵه‌ی ژیانه‌وه‌ی کورد» (ژ.ک) در باغ سیسه شهر مهاباد در شرق کردستان حضور داشت. در ماه اوت سال ١٩٤٣ به همراه مصطفی مصطفی مصطفی (١٩١٢-١٩٤٧) معروف به مصطفی خوشناو به عنوان عضو هیئت حزب «هیوا»ی کرد برای دیدار با مقامات اتحاد شوروی و شخصیت‌های کرد به شرق کردستان سفر کرد. در ماه ژوئن ١٩٤٤ به منظور ارتباط با مقامات اتحاد شوروی و انقلابیون کرد در شرق کردستان به شهر ارومیه سفر کرد. در ماه دسامبر ١٩٤٤ به همراه مصطفی خوشناو در شهر ارومیه با سروان ویلچیوسکی نماینده ویژه استالین در امور ایران و کرد به منظور هماهنگی و پشتیبانی از مسئله کرد دیدار کردند و در شهر تبریز با ژنرال لوبوف رئیس ستاد ارتش شوروی و ژنرال اتاکشیف برای همان هدف دیدار کردند. در ٢٥ ژانویه ١٩٤٤ افسر رابط مقامات عراق با انقلابیون دومین انقلاب بارزان (١٩٤٣-١٩٤٥) در جبهه آکره وابسته به استان موصل بود و تلاش کرد همه رهبران کرد را به حمایت از مصطفی بارزانی در مطالبه حقوق کردها ترغیب کند.
در سال ١٩٤٤ به همراه مصطفی خوشناو و عزیز شمزینی به نمایندگی از حزب «هیوا»ی کرد با مصطفی بارزانی دیدار کرد و در مورد هماهنگی و همکاری‌شان گفتگو کردند.در سال ١٩٤٤ به اتهام همکاری با دومین انقلاب بارزان توسط ارتش عراق در زندان عماره زندانی شد. در ٢٨ آوریل ١٩٤٥ از طریق محمد امین آقای آکره‌ای در شهر بغداد آزاد شد و در ٢٩ آوریل ١٩٤٥ از شهر موصل به سوی شهرک آکره فرار کرد و سپس به منطقه بارزان، مرکز دومین انقلاب بارزان، پناه برد. در ١ مه ١٩٤٥ به مناطق آزاد شده دومین انقلاب بارزان رسید و به صفوف دومین انقلاب بارزان پیوست. در سال ١٩٤٥ از بنیان‌گذاران «کمیته آزادی» در دوران دومین انقلاب بارزان بود. در ١٩ اوت ١٩٤٥ به دلیل شرکت در دومین انقلاب بارزان (١٩٤٣-١٩٤٥) حکم مصادره تمام اموال منقول و غیرمنقول وی توسط دادگاه عرفی عراق صادر شد. در ١١ اکتبر ١٩٤٥ پس از شکست دومین انقلاب بارزان، به شرق کردستان آواره شد. در ٢١ مارس ١٩٤٦ در شهر مهاباد به همراه ژنرال مصطفی بارزانی با پیشوا قاضی محمد رئیس‌جمهور دیدار کردند تا در مورد تشکیل نیروی بارزان گفتگو کنند. در سال ١٩٤٦ فرمانده گردان سوم نیروی بارزان در جبهه سقز در مرز جمهوری دموکراتیک کردستان (شرق کردستان) بود. در سال ١٩٤٦ به همراه رئیس مصطفی بارزانی در شهر مهاباد با دیپلمات آمریکایی آرچی روزولت دیدار کرد.
در سال ١٩٤٦ دیدار ویژه‌ای را برای وکیل رشید اسماعیل عزیز (١٩٢٠-٢٠٠١) معروف به رشید باجلان با قاضی محمد رئیس‌جمهور جمهوری دموکراتیک کردستان ترتیب می‌دهد و خودش در این دیدار حضور می‌یابد، در سال ١٩٤٦ از اعضای مؤسس حزب دموکرات کرد بوده، در سال ١٩٤٦ در نبرد مامشای علیه ارتش ایران شرکت کرده است، در سال ١٩٤٦ در شهر بغداد توسط نمایندگان کنگره اول (کنگره تأسیس) به عنوان عضو کمیته مرکزی اجرایی حزب دموکرات کرد انتخاب شده است، در سال ١٩٤٦ با درجه سرهنگ، فرماندهی گردان سوم نیروی بارزانی در ارتش جمهوری دموکراتیک کردستان را دریافت کرده است، در سال ١٩٤٦ مسئول دریافت کالا، سلاح و مهمات از جمهوری خلق آذربایجان برای نیروی بارزان در تقی‌آوا در مرز میان هر دو جمهوری بوده، در پایان سال ١٩٤٦ در دوران سقوط جمهوری دموکراتیک کردستان به دستور ژنرال مصطفی بارزانی ساین‌قلعه را به منظور تسهیل عقب‌نشینی نیروی بارزان و نیروی پشتیبانی جمهوری خلق آذربایجان در جبهه سقز به سوی شهر مهاباد گرفت، در ٢١ دسامبر ١٩٤٦ عضو هیئت مذاکره‌کننده کردستان جنوبی به ریاست ژنرال مصطفی بارزانی (١٩٠٣-١٩٧٩) بوده که به شهر تهران پایتخت ایران برای دیدار با مقامات ایرانی، آمریکایی و انگلیسی با هدف بازگشت جنوبی‌های کردستان به زادگاهشان سفر کرده است، در سال ١٩٤٦ پس از سقوط جمهوری دموکراتیک کردستان به دیدار پیشوا قاضی محمد رفته و با او تلاش کرده که خود را تسلیم نکند.
در سال ١٩٤٦ پس از سقوط جمهوری دموکراتیک کردستان در شهرک نقده عضو هیئت کردی برای مذاکره با سرهنگ غفاری نماینده ارتش ایران بوده، در ٨ آوریل ١٩٤٧ همراه با نیروی پیشمرگه به گادر رسیده و تصمیم گرفته است که همراه با ژنرال مصطفی بارزانی مقاومت کند و خود را تسلیم مقامات عراق نکند، در ٢٨ مه ١٩٤٧ تحت نظارت رئیس مصطفی بارزانی در نشست بزرگ جرمی در روستای جرمی در کردستان شرقی به منظور سازماندهی مجدد نیروی پیشمرگه و برنامه‌ریزی برای حرکت به سوی اتحاد جماهیر شوروی شرکت کرده است، در سال ١٩٤٨ به عنوان عضو رهبری جنوب - کردستان شرقی (کنفرانس باکو) تعیین شده است، در سال ١٩٥٣ بدون حضور خود توسط نمایندگان کنگره سوم به عنوان عضو کمیته مرکزی حزب دموکرات کردستان - عراق انتخاب شده است، در دهه پنجاه سده گذشته در انستیتوی سیاسی حزب کمونیست ازبکستان به مدت سه سال تحصیل کرده و مدرک کارشناسی در علوم سیاسی کسب کرده است، در ١٧ سپتامبر ١٩٥٨ با هواپیما به فرودگاه پراگ رسیده است، در ١٩ سپتامبر ١٩٥٨ با همراهی رئیس مصطفی بارزانی به فرودگاه قاهره رسیده و در کاخ قبه توسط جمال عبدالناصر (١٩١٨-١٩٧٠) از وی استقبال شده است، در پایان ماه سپتامبر ١٩٥٨ به همراه رئیس مصطفی بارزانی تاج گل بر مزار سرباز گمنام مصری در شهر قاهره نهاده است.
در سال ١٩٥٨ همراه با ژنرال مصطفی بارزانی که به بغداد بازگشته‌اند، توسط شورای حاکمیت عراق حکم اعدام از روی او برداشته شده است، در ٧ اکتبر ١٩٥٨ روزنامه عرب‌زبان (الحریة) چاپ شهر بغداد خبر بازگشت او از اتحاد جماهیر شوروی را منتشر کرده است، همچنین در سال ١٩٥٨ ارتباط خود را با بیشتر افسران کرد ارتش عراق تقویت کرده و آن‌ها را با رئیس مصطفی بارزانی آشنا می‌کند، در سال ١٩٥٩ همراه با اسعد خوشوی توسط رئیس مصطفی بارزانی مأمور شده تا با همسران یاران بارزانی صحبت کند به منظور گفتگو درباره معیشت در کردستان جنوبی تا داوطلبانه بازگردند، در روز ١٨ آوریل ١٩٥٨ با دو قطار همراه با یاران بارزانی به شهر اربیل رسید و توسط شیخ احمد بارزان (١٨٩٦- ١٩٦٩) و توده مردم شهر از آن‌ها استقبال شد و به همین مناسبت سخنرانی‌ای برای توده مردم ایراد کرد، در ٢٣ مارس ١٩٥٩ با فرمانی جمهوری و با امضای شورای حاکمیت عراق با درجه مقدم (سرهنگ دوم) در صفوف ارتش عراق پذیرفته شده است.
در روز شنبه ١٨ آوریل ١٩٥٩ در بندر بصره در جنوب عراق در استقبال قطار حامل یاران مصطفی بارزانی که از اتحاد جماهیر شوروی بازمی‌گشتند حضور داشته و سخنرانی‌ای ایراد کرده است، در ٨ فوریه ١٩٦٣ پس از کودتای حزب بعث عربی سوسیالیستی علیه حکومت سرلشکر ستاد عبدالکریم قاسم (١٩١٤-١٩٦٣) از ارتش عراق بازنشسته شده است، سال ١٩٧٧ توسط احمد حسن بکر (١٩١٤-١٩٨٢) مأمور شده که یک پست وزارت بگیرد اما به این راضی نشده است، سال ١٩٧٩ به صورت مخفیانه در شهر بغداد و در خانه خود مجلس ترحیمی برای رئیس مصطفی بارزانی (١٩٠٣-١٩٧٩) برگزار کرده است، در ١٣ نوامبر ١٩٨٨ در شهر بغداد درگذشته و در قبرستان پیربانی در شهرک آکری وابسته به استان دهوک به خاک سپرده شده است.
منبع:١. آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.