ملا عبدالله سلیمان در سال ١٩٢١ در روستای ارگوش از توابع ناحیه شیروان مزن در شهرستان مرگه‌سور در استان اربیل متولد شده و در سال ١٩٨٥ در روستای ارگوش درگذشته است..
کارنامه مبارزاتیملا عبدالله سلیمان در سال ١٩٤٧ به انقلاب پیوست و همراه بارزانی به اتحاد جماهیر شوروی رفت. پس از شکست جمهوری دموکراتیک کردستان، او از زمره آن پیشمرگانی بود که در ١٩ آوریل ١٩٤٧ از طریق خواکورک و دشت برازگر به خاک کردستان شمالی و از آنجا به روستای خواکورک و سپس به روستای ارگوش و منطقه هرکی بنه‌جی بازگشت.
پس از بازگشتشان، ژنرال مصطفی بارزانی در ٦ مه ١٩٤٧ در روستای ارگوش جلسه‌ای با همراهان خود تشکیل داد و آنان را در انتخاب ماندن یا رفتن به اتحاد جماهیر شوروی آزاد گذاشت، که در آنجا تمامی همراهان تصمیم به ادامه مسیر و رفتن به اتحاد جماهیر شوروی گرفتند.
در ٢٢ مه ١٩٤٧، ژنرال مصطفی بارزانی را به سوی اتحاد جماهیر شوروی همراهی کرد و در نبرد گردنه کوتول (قطور) و نبرد پل ماکو شرکت نمود و پس از سختی و رنج بسیار، در ١٨ ژوئن ١٩٤٧ از رودخانه ارس که در مرز ایران و اتحاد جماهیر شوروی واقع است، به سوی شوروی عبور کرد..
پس از رسیدن به اتحاد جماهیر شوروی، در ١٩ ژوئن ١٩٤٧ به همراه تمامی همرزمانش در شهر نخجوان در جمهوری آذربایجان به مدت چهل روز در مجتمعی سرباز که با سیم خاردار محصور شده بود نگهداری شدند و توسط گروهی از سربازان نگهبانی می‌شدند و از نظر خوراک، پوشاک و تردد با آنان مانند اسرای جنگی رفتار شد. سپس با تصمیم دولت شوروی میان مناطق آغدام، لاچین، آیولاغ و کلبجر در جمهوری آذربایجان تقسیم شدند. در ١٠ دسامبر ١٩٤٧ به پادگانی در کنار دریای خزر در باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان منتقل شدند و در تاریخ ٢٣ همان ماه لباس نظامی به آنان داده شد و به سرپرستی افسران جمهوری آذربایجان روزانه هشت ساعت آموزش نظامی دیدند. در همان حال روزانه به مدت چهار ساعت توسط برخی از همرزمانشان که باسواد بودند، به آنان زبان کردی آموزش داده می‌شد..
پس از بدرفتاری جعفر باقروف با همراهان بارزانی، تصمیم گرفته شد که اردوگاه نظامی در ٢٩ اوت ١٩٤٨ از جمهوری آذربایجان به مجتمع چرچوک در نزدیکی تاشکند، پایتخت جمهوری ازبکستان منتقل شود و در آنجا نیز به تمرینات نظامی ادامه دادند.
در مارس ١٩٤٩ به همراه همرزمانش به صورت دسته‌بندی شده با قطار در میان روستاهای اشتراکی (کولخوز) اتحاد جماهیر شوروی توزیع شدند و در مزارع کولخوز (زمین‌هایی که مردم از دولت اجاره می‌کردند و سپس سهم دولت را می‌پرداختند) کار می‌کردند.
پس از تلاش بسیار و ارسال چندین نامه توسط ژنرال بارزانی به استالین، سرانجام نامه‌ای به دست استالین رسید که در آن بارزانی مشکلات همرزمانش را شرح داده بود و او بی‌درنگ دستور تشکیل کمیته‌ای برای بررسی وضعیت همراهان بارزانی را صادر کرد و در نهایت تصمیم کمیته بر این شد که همگی در شهر وریویسکی گرد هم آیند، بنابراین ملا عبدالله سلیمان در نوامبر ١٩٥١ به شهر وریویسکی در شوروی رفت..
در سال ١٩٥٨ جمهوری عراق به ریاست عبدالکریم قاسم تأسیس شد، ملا عبدالله سلیمان در ١٦ آوریل ١٩٥٩ به همراه همرزمانش با کشتی گروزیا از طریق بندر بصره در جنوب جمهوری عراق به کردستان بازگشت..
پس از بازگشت به میهن در سال ١٩٥٩ و آغاز انقلاب ایلول، بار دیگر به وظایف پیشمرگانه بازگشت و در جبهه پیرس و مرز بادینان و منطقه بالکایتی نقش‌آفرینی کرد.
منبع:١- آرشیو هیئت دایره‌المعارف حزب دموکرات کردستان.