Di wê demê de ku hikûmeta Îranê karîbû bi êrîşkirina ser Komara Kurdistanê careke din kontrola wê bi dest bixe, Mela Mistefa Barzanî û hêzên wî hewl didan bi rêya axa Îranê xwe rizgar bikin û careke din vegerin herêmên xwe li Kurdistanê Îraqê, lê ev veger ne bê pirsgirêk û zehmetî bû, di dema wê de rastî gelek şer û metirsiyan hatin. Yek ji wan şerên ku wê demê di navbera Barzaniyan û hêzên Artêşa Îranê de qewimî, şerê Gûcar bû.
Di 11ê Adara 1947an de, Mela Mistefa Barzanî ber bi herêmên bakur ve çû bi mebesta ceribandina rêya vegerê bo welatê xwe û civîna bi serokên eşîran re li wê herêmê. Ji ber vê yekê, li gundê Enbê li mala Nûrî Beg Begzade bi serokên eşîrên herêmê re civiya. Wê demê, nûçeya vê civînê bi rêya sîxurekî bi navê Hewîrko gihîşt Ûrmiyê, cihê ku General Hemayûnî lê bû, û di encamê de, Artêşa Îranê gihîşt herêmê û di şeva 13 li ser 14ê Adara 1947an de, gundê Gûcar dorpêç kir. Di wê bûyerê de, bi Mistefa Barzanî re hejmareke kêm ji hêzên wî hebûn, di nav wan de kesayetiyên wekî Albay Bekir Ebdulkerîm Hewêzî, û Mihemed Huseyn Herkî yek ji serokên eşîrên Herkî, û Mela Mihemed Werdî bi 13 Pêşmergeyên Barzanî re. Dema Barzanî bi dorpêçê zanî, ber bi Berdesûr ve çûn û parastina xwe kirin, û roja din, dema gulebarandin rawestiya, ketin gundê Koyî û dîtin ku ji nişteciyan vala ye, û piştî demekê, bi kuştina çar kesan ji malbata Begzade zanîn, yek ji wan Hewîrko bû ku nûçeya hebûna Mistefa Barzanî û hevalên wî li gundê Gûcar gihandibû General Hemayûnî, û ji aliyê Barzaniyan ve, du kes şehîd bûn ku ew Hacî Mihemed Hostanî û Şewalî Şendo Şanderî bûn, û sê Pêşmerge birîndar bûn ku ew Hiso Mîrxan Xirdnî, û Halî Mihemed Xalanî, û Mistefa Reşo Lîlokî bûn.
Roja din, malbata Begzade bi hêzên Îranê û 3 tank û balafiran êrîşî Barzaniyan kirin, di heman demê de, hêzek ji Ûrmiyê dihat bi mebesta rêgirtina li ber Barzaniyan ku ji derbasgeha Bendî derbas nebin, dema Barzanî bi vê yekê zanî, xetên parastinê yên bihêz li cihên stratejîk li herêmên Berî Zer û bilindahiyên Hevers û Koy Zer ava kirin. Sedema vê pêngavê parastina van cihên stratejîk bû, ji ber ku ew tenê rêya rizgariya Barzaniyan ji êrîşên Artêşa Îranê bû, ji ber ku hemû malbatên Barzaniyan li wan herêman bûn.
Çavkanî:1- Mesûd Barzanî, Barzanî û بزوتنهوهی ڕزگاریخوازی كورد, بەرga yekem 1931-1958, (çapxaneya wezareta perwerde- Hewlêr- 2012).
2- Albay Bekir Ebdulkerîm Hewêzî, گهشتێك به كۆماری مههاباد دا, çapa duyem, (dezgeha çap û belavkirina Aras- Hewlêr- 2001).