Barzani ve İran güçleri arasında gerçekleşen bunca savaş ve katliamdan sonra, Nisan 5 1947 tarihinde, o dönemde Barzanilerin kontrolü altındaki bölgelerin çoğunu bir kez daha geri almayı başaran tüm İran güçleri, Mengur silahlılarından yararlanarak Barzanilere karşı birçok yönden geniş çaplı bir saldırı başlatırlar. Savaş cephelerinden biri olan Gerd Keşan tepelerinde, 105 milimetre ve 75 milimetre toplarla donatılmış, ayrıca havadan da desteklenen İran ordusu ile komutanları Ahmed Mergeweri olan 150 Barzani peşmergesi arasında bir savaş yaşanır. Bu savaşta, ağır bir çatışmanın ardından tepe İran ordusunun eline geçer ve bu şekilde Şino bölgesi tamamen İran ordusu tarafından kontrol altına alınır.
O dönemde tanklar ve Loristan süvari birliğinden bir grup Şino'ya ulaşan ilk birliklerdi, Barzaniler de Gelas vadisine ve oradan da Gader'e çekildiler. Ancak Barzaniler geri çekilmeden önce, Nisan 8 1947 tarihinde, geri çekilmeleriyle eş zamanlı olarak güçlerini yoğun bir şekilde bombalayan İran hava kuvvetlerine ait uçaklardan birini düşürmeyi başarırlar; pilotlardan biri ölürken diğeri paraşütle kendini kurtarır. Ayrıca üzerlerindeki yükü hafifletmek için önceki savaşlarda esir aldıkları ve 18 astsubay ve çavuş ile esir düşen diğer subaylardan oluşan (Teğmen Hamid Cihanbani hariç) esirleri Seyyid Abdullah Geylani aracılığıyla serbest bırakıp İran ordusuna iade ederler, Teğmen Cihanbani ise Nisan 10 1947 tarihinde serbest bırakılır. Barzaniler İran-Irak sınırına çekilmekle meşgulken, Şeyh Ahmed Barzani tarafından Serleşker Hümayuni'ye bir mektup yazılır ve mektupta Barzanilerin elinde bulunan toplardan ve Teğmen Cihanbani'nin kurtarılmasından şu şekilde bahsedilir: ((Bize saldıran sizlerin güçleriydi ve tarafımızdan hiçbir saldırı yapılmadı. Toplara gelince, Şino'da teçhizatlarıyla birlikte bir topunuz elinize geçti, diğer bir top ise İran topraklarında kaldı. Şeyh Abdullah aracılığıyla izini sürüp yerini bulabilir ve geri alabilirsiniz, yanımızda o topu çekecek hayvan olmadığı için yanımızda götüremedik. Uçaklarınız her gün kadın ve çocuklarımızdan yaklaşık yirmi kişiyi öldürüyor. Esirlere gelince, tüm subayları ve diğerlerini Şeyh Abdullah'a teslim ettik, Cihanbani'yi de Seyyid Kemal'e teslim ettik)) Şeyh Ahmed Barzani mektubunda ayrıca İranlılardan şunu ister: ((Uçaklarının artık kadın ve çocukları bombalamaması gerektiğini, bunun insanlık dışı bir eylem olduğunu ve tüm uluslararası yasalara aykırı olduğunu, bu eylemden kaçınmaları gerektiğini belirtir)). Bu şekilde Barzaniler düzenli bir şekilde Irak topraklarına geri çekilmeye başladılar.
Kaynaklar:1- Sipahbed Muhammed Kazımi, Albay 2 Kurmay Menuçehr Elburz, Tarih-i Pencah Sale-i Niru-yi Zemini-i Şahanşahi-i İran, Tahran, 2535.
2- Necefkulu Pesyan, Ez Mehabad-ı Hunin ta Keraneha-yi Aras, Tahran, Şirket-i Sehami-i Çap, 1328.
3- Hüseyin Ali Rezmara, Ferheng-i Coğrafiyayi-i İran (Abadiha) Ostan-ı 3 ve 4 Azerbaycan, Tahran, İntişarat-ı Dayere-i Coğrafiyayi-i Setad-ı Erteş, 1330.
4- Abbas Gazali Mirhan, Le Mehabadewe ta Gader, (Erbil, Çapxaney Menare, Çapı Duwem, 2007.
5- Ali Asgar İhsani, Hatırat-ı Ma ez Giyam-ı Efsaran-ı Horasan, Tahran, Neşr-i İlm, 1378.
6- Dr. Efrasiyav Hewrami, Peywendiyekani Kurdistan u Azerbaycan u Heresehenani Herduwla le sali 1946 (Le Belge u Serçewekanda), Süleymaniye, Dezgay Çap u Pexşi Serdem, 2008.