تمر احمد شاباز در سال ١٩٣١ در روستای سریشمه از توابع بخش خلیفان در استان اربیل متولد شد. وی متاهل و دارای دو پسر و پنج دختر بود. او در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب ایلول به ایران پناه برد. در سال ١٩٩١ به جنوب کردستان بازگشت و در انتفاضه علیه ارتش عراق شرکت کرد و سپس در زادگاه خود ساکن شد.
در سال ١٩٦٢ به نیروهای پیشمرگه انقلاب ایلول پیوست. در سال ١٩٦٣ پس از حمله رژیم عراق و سوزاندن روستای سریشمه در منطقه خلیفان، او و خانواده‌اش به مناطق تحت کنترل انقلاب نقل مکان کردند و در منطقه بالک ساکن شدند. در همان سال، تمر احمد شاباز در نبردهای قلادزی و سنگسر شرکت کرد.
هنگامی که ارتش عراق برای حمله به مناطق تحت کنترل انقلاب در میرگسور، سری اکری و کوه بیرس به منظور اشغال روستای بارزان و منطقه برنامه‌ریزی می‌کرد، ملا مصطفی بارزانی نامه‌ای به احمد شاباز فرستاد تا به ارتش عراق حمله کند تا از فشار جنگ بر منطقه بارزان کاسته شود. پس از کسب اجازه از ملا مصطفی بارزانی تمر احمد شاباز نزد پدرش بازگشت و با کمک و حمایت مردم سریشمه در محاصره روستای روستی در منطقه بالاکایتی، حمله گسترده‌ای را علیه ارتش عراق آغاز کردند و خسارات سنگینی به آن‌ها وارد نمودند.
در سال ١٩٦٧، خانواده احمد شاباز بار دیگر به دلیل سوزانده شدن روستایشان توسط ارتش عراق، به دشت برازگر در مرز دشت هرت از توابع بخش سیدکان آواره شدند و تا ١١ مارس سال ١٩٧٠ در آنجا ماندند. پس از توافق‌نامه ١١ مارس، او به فرمان ملا مصطفی بارزانی به روستای سریشمه بازگشت.
در سال ١٩٨١ به توصیه ادریس بارزانی به اشنویه در شرق کردستان بازگشت و در انقلاب گولان شرکت کرد. سپس به فرمان فرانسو حریری در قالب یک دسته پیشمرگه به خواکورک بازگشت. در سال ١٩٨٧ در نبرد دره رشی در منطقه سیدکان شرکت کرد و در سال ١٩٨٨ در نبرد نازدارداغ که بخشی از نبردهای حماسه خواکورک بود شرکت نمود و در آن مجروح شد.
تمر احمد شاباز چندین بار مجروح شد و تمام عضلاتش در نبرد نازداری داغ دچار سوختگی شدید گردید. در سال ١٩٨٧ در دره راش بر اثر بمباران با بمب‌های ناپالم (که توسط رژیم ممنوع شده بود) به شدت مجروح شد و بینایی خود را از دست داد. در سال ٢٠١٣ برای درمان پزشکی به اتریش اعزام شد.
در سال ١٩٩١، در جریان انتفاضه کردستان، از طریق حاج عمران به جنوب کردستان بازگشت و در انتفاضه و آزادسازی شهر آمیدی شرکت کرد و بعدها به عنوان عضو فرماندهی هلگورد منصوب شد. در سال ١٩٩٤، به تیپ ویژه سری بلند پیوست و سپس به فرماندهی پیشمرگه‌های روستای سریشمه از توابع بخش خلیفان منصوب شد که تعداد آن‌ها حدود ١٠٠ پیشمرگه بود.
در سال ١٩٩٦، به مناسبت جوبیل طلایی پنجاهمین سالگرد تاسیس حزب دموکرات کردستان، مدال بارزانی را از پرزیدنت مسعود بارزانی.
دریافت کرد. وی در تاریخ ٢٩ ژوئیه ٢٠١٥ بر اثر شدت جراحات درگذشت و بنا به وصیت خودش و با حضور نماینده پرزیدنت مسعود بارزانی و جمع کثیری از مردم منطقه، در زادگاهش در روستای سریشمه به خاک سپرده شد.
منبع:
آرشیو نهاد دایرةالمعارف حزب دموکرات کردستان