سلیمان احمد اسماعیل عمر دولمری در سال ١٩٥٣ در روستای خرا از توابع شهرستان میرکسور در استان اربیل متولد شد. او به نیروهای پیشمرگ انقلاب ایلول در دوران جوانی در سال ١٩٦٧ و در سن ١٤ سالگی به همراه عذیر دولمری پیوست و به مدت سه سال در صفوف پیشمرگه‌ها در دیلمان خدمت کرد.
وی از دیلمان به قسری منتقل شد و در آنجا پس از امضای توافقنامه ١١ مارس سال ١٩٧٠، در دوره آموزشی استفاده از سلاح دوشکا شرکت کرد. زمانی که رژیم عراق جنگ خود را علیه انقلاب ایلول در سال ١٩٧٤ آغاز کرد، او به همراه عمر آغا دولمری به عنوان تیربارچی سلاح دوشکای انقلاب فعالیت می‌کرد و با شجاعت از خاک کوردستان دفاع کرد.
او پس از شکست انقلاب ایلول در سال ١٩٧٥ به ایران پناه برد. ابتدا در شهر نقده اقامت گزید و سپس به مجتمع زیوه نقل مکان کرد. پس از آن توسط دولت ایران به جهرم منتقل شد و پس از دو سال به لاهیجان فرستاده شد. پس از دو سال ماندن در لاهیجان، بنا به درخواست خودش به شهر قزوین، جایی که برادرش در آن ساکن بود، عزیمت کرد.
در سال ١٩٧٩، هنگامی که رژیم سلطنتی در ایران فروپاشید، سلیمان احمد و برادرش رشید بار دیگر به صفوف انقلاب پیوستند و به عنوان یک واحد نظامی برای انجام عملیات علیه رژیم عراق به جنوب کوردستان بازگشتند. در همان سال برادرش رشید در درگیری با ارتش عراق در تپه‌ای در شهرستان دیانا به شهادت رسید.
در سال ١٩٨٠ به همراه ادریس بارزانی و شیخ محمد خالد از زیوه به دشت برازگر در شهرستان سیدکان رفت. پس از پایان سفر و دیدار با نیروهای پیشمرگ بارزان در منطقه، به اردوگاه مجتمع زیوه بازگشت. در همان سال پس از بازگشت از راژان در شرق کوردستان، در دوره آموزش توپخانه ٥٧ شرکت کرد و پس از پایان دوره، به همراه عذیر دولمری به جنوب کوردستان رفت و چندین عملیات علیه مواضع ارتش عراق در کوری کومی (گوری گومی)، پل لیلوک و تنگه سارکی در منطقه میرکسور انجام داد. در همان سال در نبرد بزرگ میرکسور به فرماندهی احمد سعید سپینداری شرکت کرد.
در سال ١٩٨٨ در نبرد قبر ظاهر، حماسه خواکورک در مثلث مرزی شرق، جنوب و شمال کوردستان شرکت کرد. وی پس از حملات انفال و حملات شیمیایی که دولت عراق علیه غیرنظامیان در کوردستان انجام داد، به شرق کوردستان بازگشت.
پس از انتفاضه مردم کوردستان در سال ١٩٩١ بازگشت و در روستای شیخانی در منطقه میرکسور ساکن شد. در سال 1994 به عنوان معاون نیروهای ١٠٠ ارتش بارزان منصوب شد. او چهار بار در نبردهای دفاع از خاک کوردستان مجروح شد: در نبرد وادی سور در منطقه دولمری در سال ١٩٨٠، در نبرد سبیلک در سال ١٩٩٥، در نبرد کومسبان در سال ١٩٩٦ و در نهایت در نبرد شکروک در سال ١٩٩٧.
وی نشان بارزانی جاویدان را از سوی پرزیدنت مسعود بارزانی در روز ١٥ دسامبر ٢٠١٠ در پاسداشت خدمات و فعالیتهایش، در جریان برگزاری سیزدهمین کنگره حزب دموکرات کوردستان دریافت کرد.
منبع:١- آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کوردستان.